Tański Kazimierz Aleksander (1774–1853), oficer Legionów Polskich, armii Królestwa Westfalii i Księstwa Warszawskiego, generał brygady Wojska Polskiego.
Ur. 4 III we wsi Dąbrówka Połajewska (woj. brzesko-kujawskie), był synem Andrzeja (zm. ok. 1794), burgrabiego kruszwickiego, właściciela Dąbrówki Połajewskiej i Gołaszewa w pow. kowalskim, oraz Konstancji z Konieckich (zm. ok. 1795).
T. ukończył Kolegium Księży Pijarów w Radziejowie. Jako ochotnik zaciągnął się 13 II 1788 do 2. Bryg. Wpol. Kawalerii Narodowej pod dowództwem kasztelana sieradzkiego Pawła Biernackiego (służył w 19. chorągwi dowodzonej przez Dionizego Mniewskiego), która w r. 1789 weszła w skład dywizji dowodzonej przez gen. Tadeusza Kościuszkę. W stopniu namiestnika uczestniczył T. w wojnie z Rosją w r. 1792 w bitwach pod Zieleńcami (17 VI) i Dubienką (18 VII). Wkroczenie wojsk pruskich zmusiło dywizję do przemieszczenia się 13 II 1793 do woj. sandomierskiego, a następnie na Wołyń, gdzie doszło do jej rozwiązania. Po wybuchu powstania kościuszkowskiego udał się w maju 1794 do Połańca, gdzie wstąpił do armii insurekcyjnej; walczył pod Szczekocinami (6 VI), po czym 22 VI przedostał się do Warszawy i uczestniczył w jej obronie. Dn. 30 VI wyruszył do Wielkopolski, by dołączyć do wojsk gen. Jana Henryka Dąbrowskiego. Po klęsce maciejowickiej (10 X), z rozkazu nowego naczelnika powstania Tomasza Wawrzeckiego, udał się z resztką oddziałów do Radoszyc, gdzie przebywał aż do rozpadu 16 XI wojsk polskich. Wyjechał następnie do rodzinnego majątku w Dąbrówce Połajewskiej; po śmierci matki mieszkał od r. 1795 kolejno u ciotek, Michaliny Moszczyńskiej w Kępce Szlacheckiej na Kujawach, oraz Wiktorii Konieckiej w Krzywaczce pod Krakowem.
Na wiadomość o formowaniu się w r. 1796 pod dowództwem Joachima Deniski oddziałów polskich wyjechał T. na Wołoszczyznę; po nieudanej dywersji Deniski przeciw Austrii wyruszył wiosną 1797 w kierunku Turcji. W Stambule gen. Franciszek Rymkiewicz zapewnił mu wsparcie finansowe od tureckiego rządu oraz mieszkanie w pałacu byłej ambasady polskiej w Stambule. T. uzyskawszy paszport francuski, wyruszył 21 IX t.r. drogą morską do La Spezzi w Republice Liguryjskiej. W Mediolanie wstąpił 5 XI w randze podporucznika do Leg. Pol. i 16 XI został włączony w skład 3. baonu 1. Legii gen. Karola Kniaziewicza, która otrzymała od Dyrektoriatu rozkaz zajęcia Państwa Kościelnego. T. został wraz z dwunastoma grenadierami odkomenderowany do m. Tano: nakazano im uwięzić legata papieskiego, kard. F. Testaferratę. Dn. 3 V 1798 wkroczył z 1. Legią do Rzymu, po czym uczestniczył w tłumieniu buntów w okolicznych miejscowościach zajętych przez Francuzów. Pod koniec t.r. brał udział w walkach z armią neapolitańską pod Falari (1 XII), Civita Castellana (4 XII) i Otricoli (5 XII); podczas szturmu Gaety został 30 XII ranny. Po awansie 10 III 1799 na porucznika, walczył w Toskanii, m.in. w potyczkach pod Cortoną (13 V) i Arezzo (14 V), a następnie w bitwie nad rzeką Trebbią (17–19 VI), gdzie wojska francuskie gen. E. MacDonalda poniosły klęskę w walce z siłami austriackimi i rosyjskimi generalissimusa A. Suworowa. Pod rozkazami gen. Dąbrowskiego uczestniczył 15 VIII pod Novi w skutecznym osłanianiu odwrotu wojsk francuskich aż do Genui, a potem w styczniu 1801 w blokadzie twierdzy w Mantui.
Dn. 24 VIII 1802 wszedł T. w skład p. kawalerii płk. Aleksandra Rożnieckiego. Od 8 VI t.r. przebywał na urlopie w związku ze sprawą przejęcia od swego krewnego, jezuity Michała Ossowskiego, przędzalni bawełny pod Petersburgiem. Mimo listów rekomendacyjnych Adama Jerzego Czartoryskiego, zaprzyjaźnionego z carem Aleksandrem I, jego starania w Petersburgu nie przyniosły rezultatu i 16 III 1803 wyjechał do Warszawy. Następnie dołączył do swej półbrygady w Modenie; 20 VIII 1804 awansował na kapitana, po czym wrócił do kawalerii płk. Rożnieckiego, stacjonującej w Apulii. W roli p.o. kwatermistrza udał się w r. 1805 do Neapolu po nowe mundury dla legionistów i w lipcu t.r., podczas wybuchu Wezuwiusza i trzęsienia ziemi, uniknął śmierci skacząc z balkonu walącego się hotelu. Opatrzony na okręcie rosyjskiego dyplomaty Tatiszczewa, przebywającego w porcie neapolitańskim, spotykał się potem z oskarżeniem o kontakty z oficerami rosyjskimi. Walczył z półbrygadą pod Castelfranco (23 XI) w Veneto, gdzie został ranny; leczył się w lazarecie w Mediolanie. Potem brał udział w powstrzymywaniu desantu Anglików w Kalabrii i tłumieniu buntu przeciw wojskom francuskim w Państwie Kościelnym.
Na przełomie l. 1806 i 1807 uczestniczył T. w kampanii księcia Hieronima Bonaparte przeciw Prusom na Dolnym Śląsku. Z wojskami francuskimi wkroczył 9 I 1807 do Wrocławia, a 15 IV t.r. odznaczył się w oblężeniu twierdzy Glatz (obecnie Kłodzko), za co 28 V 1808 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Legii Honorowej. Wziął następnie udział w wyprawie mającej na celu osadzenie H. Bonapartego na tronie królestwa Westfalii. Pułk T-ego przeszedł 11 XI 1807 na służbę westfalską i uczestniczył w wyprawie przeciw Hanowerowi. W Moguncji 31 III 1808 wszedł T. w skład Pułku Ułanów w nowo uformowanej Legii Nadwiślańskiej pod dowództwem gen. Józefa Grabińskiego. Z tym pułkiem dotarł pod koniec kwietnia t.r. do Paryża, gdzie wziął udział w paradzie wojskowej przed cesarzem Napoleonem. W maju uczestniczył w wyprawie do Hiszpanii, a po drodze w Bayonne zabezpieczył znajdującą się tam kasę wojskową i zapasy. Na wieść o umierającym krewnym Ossowskim wystarał się o urlop w celu uregulowania spraw spadkowych w Petersburgu; urlop otrzymał od Napoleona 20 VII. Po bezskutecznych staraniach w ambasadzie rosyjskiej w Paryżu o zgodę na wjazd do Rosji, wyprawił się pod koniec września z adiutantem Napoleona Dezyderym Chłapowskim do Erfurtu, gdzie w czasie zjazdu monarchów, dzięki protekcji Napoleona, otrzymał zgodę na wjazd do Rosji, a od Austriaków zezwolenie na przejazd przez Galicję. W drodze odwiedził w Dreźnie Hugona Kołłątaja, a w Galicji, w Krzywaczce i Drożejowicach, swą rodzinę; gościł też w Puławach u Czartoryskich, a w Warszawie u księcia Fryderyka Augusta. W listopadzie dotarł do Petersburga, jednak jego starania o odziedziczenie majątku nie powiodły się i 12 III 1809 wyruszył w drogę powrotną z depeszą posła francuskiego w Petersburgu Armanda Caulaincourta do Napoleona, informującą o zgodzie Aleksandra I na sojusz z Francją. Do Paryża dotarł szybko i już 23 III t.r. w trakcie rewii kawalerii wręczył depeszę Napoleonowi, który w nagrodę nominował go 2 V na adiutanta przy sztabie armii włoskiej dowodzonej przez wicekróla, księcia Eugeniusza Beauharnais. Armia ta stacjonowała wówczas na Węgrzech, dokąd T. dotarł w czerwcu i 14 VI towarzyszył księciu Eugeniuszowi podczas zdobywania twierdzy Győr (Raab). Następnie walczył pod Wagram (5–6 VII), gdzie został ranny.
Dn. 17 VII 1809 otrzymał T. nominację na majora. Powierzono mu zadanie sformowania w St. Pölten 2. Legii Nadwiślańskiej z jeńców polskich z armii austriackiej; powołał dwa bataliony piechoty liczące 1800 żołnierzy, z którymi udał się do Augsburga w Bawarii. Był tam stałym gościem elektora trewirskiego, arcybp. Klemensa, który «w dowód przywiązania i miłości ku Polakom, jako syn ostatniego z Sasów, króla polskiego» przekazał mu 20 tys. zł jako wsparcie dla organizowanej 2. Legii. T. objął 15 II 1810 jej dowództwo, a z chwilą przemianowania jej na 4. pp 1. Legii Nadwiślańskiej został 29 II t.r. dowódcą tej jednostki. W marcu został skierowany do Hiszpanii; w Bilbao popadł w konflikt z dowódcą brygady gen. Brenier de Montmorande, gdyż sprzeciwiał się sądzeniu dezerterów i organizowaniu batalionowych musztr; 24 IV złożył wniosek o dymisję. Czekając na jej udzielenie, uczestniczył w zdobywaniu Puebli de Senabrya (29 VII). W bitwie pod Benevente (2 VIII) został ciężko ranny w nogę i następnego dnia przekazał dowództwo pułku szefowi batalionu Karolowi Radomskiemu; po otrzymaniu dymisji 6 VIII (z datą 26 VI) udał się na leczenie do Paryża. Trzykrotnie prosił Napoleona o mianowanie go dowódcą jakiegokolwiek francuskiego pułku jazdy, ale 28 IX otrzymał odpowiedź odmowną z jednoczesną rekomendacją do księcia Fryderyka Augusta, by przyjęto go do kawalerii Ks. Warsz.
Powołany 30 IV 1811 przez ministra wojny Ks. Warsz. księcia Józefa Poniatowskiego do 11. p. ułanów w randze majora, dokonał T. na jego rozkaz lustracji wszystkich zakładów wojskowych (w Płocku, Chełmnie, Toruniu, Bydgoszczy, Rogoźnie i Poznaniu) i sporządził z niej raport. Ze swym pułkiem stacjonował w Piotrkowie. Gdy latem 1812 przejeżdżały tamtędy wojska francuskie i armie sprzymierzone, król westfalski Hieronim Bonaparte wystarał się u Poniatowskiego o przeniesienie T-ego na stanowisko swego adiutanta; 12 VII t.r. został T. wyznaczony do p. szwoleżerów gwardii lit. Po klęsce wojsk francuskich pod Nieświeżem eskortował do Warszawy króla Hieronima, pozbawionego przez Napoleona dowództwa, ale odmówił prośbie towarzyszenia mu do Westfalii. Przybył do Wilna i dołączył 10 VIII do formowanego z młodzieży lit. przez płk. Jana Konopkę 3. p. ułanów gwardii francuskiej. Jako gros-major otrzymał zadanie zorganizowania oddziału spośród ochotników nadciągających z Warszawy i Litwy, ale szybko popadł w konflikt z Konopką, lekceważącym zagrożenie rosyjskie, i został przez niego odesłany do Grodna; gdy jednak nazajutrz (19 X) pułk Konopki został rozgromiony, T. na rozkaz gubernatora francuskiego uformował w Grodnie z niedobitków 500-osobowy oddział, z którym przybył do Wilna i który oddał pod dowództwo gen. brygady Stefana Grabowskiego. W trakcie odwrotu Wielkiej Armii z Rosji T. w grudniu połączył swój oddział z 1. p. szwoleżerów gwardii gen. Wincentego Krasińskiego i na jego czele przez Poznań i Lipsk dotarł do twierdzy Friedberg w Saksonii. Dn. 22 III 1813 jako major «à la suite» wszedł ze swym pułkiem do nowego 1. p. szwoleżerów gwardii. Za nieudolne kierowanie 9 VI t.r. akcją pochwycenia oddziału pruskiego pod Dreznem grożono mu sądem wojennym; zarzuty udało się odeprzeć. Dn. 2 VII uczestniczył w Dreźnie w paradzie wojskowej przed cesarzem Napoleonem; został przez niego mianowany pułkownikiem i otrzymał nominację na dowódcę 7. p. ułanów Legii Nadwiślańskiej, a 22 VII odznaczono go Krzyżem Kawalerskim Virtuti Militari. Brał udział w bitwie pod Dreznem (26–27 VIII), podczas której kilkakrotnie szarżował i został ranny, a później w oblężeniu tego miasta. W wyniku kapitulacji 11 XI wojsk francuskich dostał się do niewoli austriackiej i przebywał w Stuhlweissenburgu (Székesfehérvár) na Węgrzech. Zwolniony 13 V (lub 25 V) 1814 wystarał się w Wiedniu o paszport do Francji i wyjechał do Paryża, gdzie otrzymał 30 tys. franków zaległego żołdu.
Z polecenia gen. Dąbrowskiego udał się T. latem 1814 do Kalisza, by przejąć dowództwo nad dwoma szwadronami ułanów; od września do grudnia t.r. stacjonował z nimi w Kłodawie. Dn. 20 I 1815 powierzono mu w Warszawie 3. pp liniowej. Dn. 1 VII 1816 otrzymał urlop z okazji zawarcia ślubu i 10 VII ożenił się z Justyną Franciszką z Kosińskich. Dzięki wstawiennictwu wielkiego księcia Konstantego otrzymał t.r. bez kaucji dzierżawę dóbr rządowych Piórków w Sandomierskiem, gdzie zamieszkał i zaczął gospodarować. Odznaczony 18 IX 1817 Orderem św. Anny II kl., otrzymał 18 I 1818 dymisję z prawem noszenia munduru i stałą pensją, a w dowód zasług został awansowany na generała brygady. Dn. 20 III 1820 otrzymał Krzyż Legii Honorowej.
Dn. 12 I 1829 kupił T. od gen. D. Chłapowskiego za 18 tys. złp. dobra Chmielnik w woj. sandomierskim (płatności uregulował na początku r. 1833) i przeniósł się tam z rodziną. Po wybuchu powstania listopadowego, mianowany w grudniu 1830 przez dyktatora gen. Józefa Chłopickiego inspektorem przy organizatorze siły zbrojnej województw krakowskiego i sandomierskiego, wizytował na początku stycznia 1831 gwardię ruchomą w obwodzie miechowskim. Później zapewne nie uczestniczył w działaniach wojennych. W r. 1837 został wylegitymowany ze szlachectwa w Król. Pol. W l. czterdziestych oprócz dóbr Chmielnik miał także wsie: Łagiewniki, Przededworze, Jasień i Holendry Chłapowskie Chude oraz kilka folwarków; przyczynił się do ich modernizacji i rozwoju. Starania T-ego z 14 IX 1844 u bp. krakowskiego Jerzego Kickiego doprowadziły do nadania dnia odpustowego parafii Chmielnik; konsystorz diec. kieleckiej nakazał 10 VII 1845 proboszczowi chmielnickiemu, by odpust obchodzony był corocznie 6 sierpnia. W Chmielniku T. ufundował ołtarz Przemienienia Pańskiego w kościele Niepokalanego Poczęcia NMP, a w maju 1848 przyczynił się do przywrócenia dnia targowego w każdy czwartek. Po pożarze Krakowa w r. 1850 zebrał w swym majątku kwotę 1480 złp. (sam ofiarował 150 złp.) na pogorzelców, którą przekazał na ręce rektora UJ Józefa Majera. T. utrzymywał kontakty z dawnymi oficerami napoleońskimi, m.in. z płk. Józefem Paszkowskim, kpt. Protem Lelewelem i płk. Wojciechem Dobieckim, którego namówił do napisania pamiętników. Wspomnienia t-ego (15 lat w legionach) spisał pod koniec jego życia domownik dworu, zakonnik reformata Orłowski, dodając do nich także własne informacje. T. zmarł 7 III 1853 w Łagiewnikach, został pochowany 12 III w podziemiach kościoła w Chmielniku; pogrzeb przybrał charakter manifestacji narodowej. W kościele w Chmielniku umieszczono epitafium poświęcone T-emu. Na jego cześć Feliks Homicki ułożył „Wiersz na zgon generała wojsk polskich Tańskiego”, a Paszkowski na tle aresztowania przez T-ego kard. Testaferraty osnuł powiastkę „Kardynalskie buty” (oba „Wieniec” T. 2: 1858).
W małżeństwie z Justyną Franciszką (1789–1862), córką Jana Nepomucena Kosińskiego, regenta grodzkiego przedeckiego, i Marcjanny z Moszczeńskich, miał T. trzech synów: zmarłych wcześnie Aleksandra i Wacława Mariana (zm. 1837), oraz Karola Placyda Franciszka (1823–1892), powstańca styczniowego, w r. 1869 sędziego pokoju w Chmielniku, ożenionego (1856) z Heleną z Lubienieckich, córką Hipolita i Jadwigi z Łempickich (ich potomkowie byli w posiadaniu Chmielnika do r. 1945).
Wspomnienia T-ego wydał i poprzedził wstępem Stanisław Wojciech Turowski pt. 15 lat w legionach. Pamiętniki Kazimierza Tańskiego, jenerała b. wojsk polskich (W. 1905). Imieniem T-ego zostało nazwane w r. 2004 Gimnazjum w Chmielniku; na tamtejszym cmentarzu paraf. odsłonięto 11 XI 2012 poświęcony mu pomnik.
Ilustr. Enc. Trzaski, V 417; Łoza, Legia Honorowa, s. 79; Nekrologi „Kuriera Warszawskiego” 1821–1939, W. 2007 III; Pachoński J., Słownik biograficzny oficerów Legionów Polskich 1796–1807, Kr. 1998–2003 s. 310–12; Sęczys, Legitymacje Król. Pol.; Słown. geogr. (Chmielnik); Wójcicki, Cmentarz Powązkowski, III, XXXIV–XXXV; – Bauer K., Wojsko koronne powstania kościuszkowskiego, W. 1981 s. 206; Firlej D. i in., Parafia Chmielnik. Zarys dziejów, Kielce 2001 s. 76, 111, 189–91, 207–8, 224; Gembarzewski, WP 1807–14, s. 112, 152; Gembarzewski B., Rodowody pułków polskich i oddziałów równorzędnych od r. 1717 do r. 1831, W. 1925 s. 50, 52; Gnat-Wieteska Z., Gwardie honorowe. Gwardia królewsko-polska i oddziały przyboczne w latach 1806–1831, W. 2002 s. 24; Gołda Z., Parafie gminy Pierzchnica w latach 1800–1939, w: Parafie gminy Pierzchnica. Zarys dziejów, Red. D. Olszewski, Kielce 2002 s. 161–2; Kalina D., Dziedzictwo kulturowe na terenie gminy Chmielnik, Chmielnik 2016 s. 163–4, 205, 292–4; Karpowicz M., Filipiak M., Elita jazdy polskiej, W. 1995 s. 47–8; Kirkor S., legia Nadwiślańska 1808–1814, Londyn 1981 s. 15, 56, 159–63, 258, 333–4, 336, 340–2, 379; tenże, Polscy donatariusze Napoleona, Londyn 1974 s. 152–3, 165, 202–3; Kornatowicz J., Generał Rymkiewicz, P. 1930 s. 39; Korzon T., Dzieje wojen i wojskowości w Polsce, Lw.–W.–Kr. 1923 III 330, 336–7, 339, 377; Kukiel M., Próby powstańcze po trzecim rozbiorze 1795–1797, W. 1912; Lasocka B., Aleksander Fredro, W. 2001 s. 86; Myślińska A., „Polonia” Antoniego Tańskiego w Kałkowie na Kielecczyźnie, „Roczn. Muz. Narod. w Kielcach” R. 20: 2000 s. 156–7 (T. jako jedna z wielu postaci na obrazie Antoniego Tańskiego „Polonia”); Nawrot D., Litwa i Napoleon w 1812 roku, Kat. 2008; Pachoński J., Castel Franco 24 XI 1805, „Przegl. Hist.-Wojsk.” T. 6: 1933 s. 228; tenże, Korpus oficerski Legionów Polskich 1796–1807, Kr. 1999; tenże, Legiony polskie. Prawda i legenda 1794–1807, W. 1969–79 I–IV; tenże, Udział generalicji wywodzącej się z Legionów w powstaniu 1830–1831 roku, w: Powstanie czy rewolucja? W 150 rocznicę powstania listopadowego, Red. H. Kocój, Kat. 1981; Powstanie listopadowe 1830–1831. Dzieje, wewnętrzne, militaria, Europa wobec powstania, Red. W. Zajewski, W. 1980 s. 191; Rogala S., Chmielniki. Miasto i gmina, Kielce 2003 s. 38–41; Senkowska-Gluck M., Donacje napoleońskie w Księstwie Warszawskim, Wr. 1968 s. 134; Skałkowski A., Z dziejów insurekcji 1794 r., W. 1926 s. 191; Spazier R. O., Geschichte des Aufstandes des polnischen Volkes in den Jahren 1830 – und 1831, Altenburg 1832 s. 268; Tarczyński M., Generalicja powstania listopadowego, W. 1988; Tupalski J., Generał Dezydery Chłapowski 1788–1879, W. 1983; Wiśniewski J., Historyczny opis kościołów, miast, zabytków i pamiątek w stopnickiem, Marjówka Opoczyńska 1929 s. 56–64 (reprod. portretu); – Amilkar Kosiński we Włoszech 1795–1803 r., P. 1877 s. 235, 267, 271; Chłapowski D., Pamiętniki, P. 1899 I 150; Dał nam przykład Bonaparte. Wspomnienia i relacje żołnierzy polskich 1796–1815, Oprac. R. Bielecki, A. T. Tyszka, Kr. 1984 I–II; Dzienniki Ignacego Baranowskiego pisane w Lublinie przez rok 1815 i 1816, Wyd. B. Szyndler, L. 1995; Gawroński F. S., Pamiętnik r. 1830/31…, Wyd. J. Czubek, Kr. 1916; Księga pamiątkowa w 50-letnią rocznicę powstania roku 1830, zawierająca spis imienny dowódców roku 1830, (Lw. 1881) s. 48; Lelewel P., Pamiętniki i diariusz domu naszego, Wyd. I. Lelewel-Friemannowa, Wr. 1966; Lista imienna […] ozdobionych Orderem Krzyża Wojskowego Polskiego, Komandorskim, Kawalerskim, Złotym i Srebrnym, (b.m.w. ok. 1830); Lubieniecki J. K., Wspomnienia, w: Mater. do biogr., geneal., i herald. pol., II 127, 181; Piętnaście lat w legionach. Pamiętniki Kazimierza Tańskiego, jenerała b. wojsk polskich, Oprac. S. W. Turowski, W. 1905 (reprod. portretu); Rocznik wojskowy Królestwa Polskiego na rok 1817, W. 1817 s. 9, 66; Spis szlachty Królestwa Polskiego…, W. 1851 s. 252; Wojciechowski K., Pamiętniki moje w Hiszpanii, Wyd. L. Potocki, W. 1845 s. 2–3, 32, 93–4, 105–6, 109; Wspomnienia wojskowe Wojciecha Dobieckiego, „Czas. Dod. Miesięczny” R. 4: 1859 t. 15 s. 201, 203, 221–2, 272–6, 282, 293; Życie kulturalne i artystyczne Krakowa w drugiej połowie XIX wieku (Wybór listów), Red. Z. Jabłoński, „Roczn. B. PAN w Kr.” R. 3: 1957 s. 16–18; Źródła do historii pułku polskiego lekkokonnego gwardii Napoleona I, Oprac. A. Rembowski, W. 1899; – „Gaz. Warsz.” 1823 nr 183 dod., 1824 nr 141 s. 209, 1825 nr 60 s. 759; „Kur. Warsz.” 1862 nr 18 s. 89 (nekrolog żony); – Nekrologi z r. 1853: „Czas” nr 61 (obszerny biogram), nr 91, „Gaz. Warsz.” nr 81, „Kur. Warsz.” nr 69 s. 338, nr 72 s. 353, nr 76 s. 374, „Tyg. Petersburski” nr 26 s. 170; – AP w Ł.: Akta stanu cywilnego parafii Grabów 1816, nr 27 s. 88–9; AP w P., Oddz. w Koninie: Liber baptisatorum Izbica 1769–98, nr 1873 k. 98; B. Jag.: rkp. 7567 III k. 2 (odpis aktu dymisji T-ego z r. 1818), rkp. 7863 IV k. 1–8 (notka biogr. i listy T-ego do J. Górskiego 1851–2); B. Nauk. PAU i PAN w Kr.: rkp. 2020 k. 425–7 (koresp. z J. Majerem z r. 1850), rkp. 2448 k. 165 (klepsydra T-ego); B. Ossol.: rkp. 191/86 (książka do nabożeństwa „Wybór modłów” ułożona przez żonę); – Mater. Red. PSB: Kserokopia stanu służby T-ego z r. 1818, biogram T-ego autorstwa S. Pomarańskiego; – Mater. w posiadaniu Z. Zacharewicza z Kr.; – Informacje A. Sikorskiego z W. na podstawie kwerendy w AP w Kielcach (Deputacja Szlachecka gub. radomskiej, sygn. 27 k. 1–10).
Adam Świątek